تنها برندی در سبد هاگ که مشتری آن را نمی‌خورد.

صابون، اسنک، پاستا، چای — همهٔ برندهای دیگر هاگ چیزی‌اند که مشتری می‌خرد و همان را مصرف می‌کند. پانکو نه. پودر سوخاری را کسی می‌خرد که قصدِ پختن دارد: شنیسل، کتلت، مرغ سوخاری. یعنی خریدش از قبل تصمیم گرفته شده.

سه نتیجهٔ عملی دارد. یک: خرید لحظه‌ای نیست، پس سرِ صندوق گذاشتنش بی‌فایده است. دو: فروشش با فصل و با قیمت مرغ و گوشت بالا و پایین می‌رود، نه با تبلیغ. سه: اگر مشتری سرِ قفسه پیدایش نکند، جایگزین نمی‌خرد — دستِ خالی می‌رود و دفعهٔ بعد اصلاً سراغتان نمی‌آید.

و دو خریدارِ متفاوت پشت این دو اندازه‌اند. یک‌کیلویی برای خانه‌ای است که مرتب سرخ‌کردنی دارد، یا برای مشتریِ کوچکِ صنفی — فست‌فود، کافه، آشپزِ خانگی که سفارش می‌گیرد. ۲۰۰ گرمی برای خانه‌ای است که ماهی یک بار شنیسل می‌کند و نمی‌خواهد یک کیلو پودر تا سال بعد در کابینت بماند.

یعنی این دو با هم رقابت نمی‌کنند. اگر فقط یک‌کیلویی داشته باشید، مشتریِ ماهی‌یک‌بار را از دست می‌دهید؛ و اگر فقط ۲۰۰ گرمی داشته باشید، مشتریِ صنفی سراغ عمده‌فروشی می‌رود و دیگر برنمی‌گردد.

تمپورا پودر سوخاری نیست. پودر سوخاری خشک است و مواد را در آن می‌غلتانند؛ تمپورا خمیر است — با آب مخلوط می‌شود و لایه‌ای نازک و ترد می‌سازد. کاربرد سنتی‌اش میگو و سبزیجات است، نه شنیسل.

پس خریدارش هم همان خریدار نیست: کسی است که یا آشپزی ژاپنی می‌شناسد، یا دستور خاصی دیده و آمده همان را اجرا کند. در یک فروشگاه محله‌ای، این مشتری کم است — و کارتنش هم ۲۰ عددی است، یعنی ۱۰ کیلوگرم، به بزرگی یک کارتن یک‌کیلوییِ پودر سوخاری.

توصیهٔ روراست: تمپورا را وقتی بگیرید که پودر سوخاری‌تان جا افتاده و می‌دانید مشتریِ این‌جور چیزها دارید. اگر فروشگاه‌تان نزدیک یک محلهٔ پرتقاضا برای غذای آسیایی است، زودتر.